نمی دونم کار درستیه که همش دارم از غم و غصه میگم و می نویسم و گریه میکنم یا نه ؟؟؟؟

اما ! یه موقع هایی لازمه. یه دل باید بلرزه ٬ یه چشم باید گریه کنه ٬ یه اشک باید پوست صورتت رو لمس کنه .....

انگار اسیر شدم... یه اسیر که فقط می تونه از غم و غصه بگه.

به خدا ! غم تنهاییه که آرومم نمی ذاره و باغث می شه که من اینطوری مدام از غم بگم و بنویسم.

بازم امشب مثل همه شبای دیگه دلم از  این دنیا و زندگی گرفته ........ انگار سهم من از این زندگی دو تا چشم خیس و یه قلب

درب و داغون و شکسته است.

یه قلب شکسته که هیچ امیدی به زندگی دوباره نداره... احساس تنهایی می کنم.

تمام خاطرات مسخره ام مدام از جلوی چشمام رد می شن .

چه یادگارهای تلخی از این زندگی با خودم دارم..یه قلب شکسته ٬ دو تا چشم همیشه گریون و چند تا خاطره تلخ تلخ تلخ .....

هیچ کسی رو ندارم که با حرفاش آرومم کنه ٬ بهم آرامش بده٬ منو امیدوارم کنه ٬ دستای سرد و خسته ام رو بگیره تو دستاش و نوازشم کنه .........

فقط خودمم  با یه دل پر درد و یه بغض مسخره که تو گلومه ...........